നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെയും അടര്‍ന്നുപോയോരാ
നനവാര്‍ന്ന മിഴികളേറെ ദിനമായി കാണുന്നു ഞാന്‍
ചലനമില്ലാത്ത കൈകളിലൊന്നില്‍ ആരോ കൊടുത്തിട്ട ചില്ലറത്തുട്ടുകള്‍
ഒരിക്കലന്നൊരുവേള തെളിച്ചം മായ്ഞ്ഞതാണെന്ന് തീര്‍ച്ച
മനസ്സിന്നങ്കണത്തിലൊരു നൊമ്പരം
പിറന്നൊടുവില്‍ പാഞ്ഞടുക്കലെത്തി ഞാന്‍
അടരാതെ പടര്‍ന്നോരാ കണ്ണീര്‍കണങ്ങളാല്‍ കേട്ടതൊക്കെയും
ക്ഷണികമായൊരു പിഴവിനാല്‍ അക്ഷരം തെറ്റിയ ജീവിതതാളം
രണ്ടിളം പൈതങ്ങള്‍ തന്‍ താതന്‍ താന്‍
താങ്ങായ് മാറാമെന്നണഞ്ഞുകൊണ്ടെപ്പോഴോ
തിടുക്കമായേറെ അശ്രദ്ധമായാ യന്ത്രം കറക്കീയൊടുവില്‍
ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന്‍ തിരയും ചുഴിയും കടന്നവന്‍
തന്‍ സുരക്ഷയോര്‍ക്കാന്‍ മറന്നുപോയവന്‍
ഒടുവില്‍ പിറവിയെടുത്തോരോര്‍മയില്‍ അറിഞ്ഞത്
ഇരുകൈകളും അറ്റുപോയെന്നത്രെ
സ്വപ്നങ്ങളുടലെടുത്തൊടുവില്‍ താങ്ങായ് തണലായ് മാറേണ്ടവന്‍
അശ്രദ്ധമായൊരു നേരത്തില്‍ വീണുടഞ്ഞിവിടെ........
കാലം പിറവിയെടുക്കും
കഥയ്‌ക്കൊരാമുഖമായിനിമേല്‍
ഇക്കഥ പുനര്‍ജനി കൊള്ളാതിരിക്കട്ടെ......
Content Highlights: poetry by prathibha k
Published: 06 Apr 2024, 10:53 am IST
Related Topics
വാര്‍ത്തകളോടു പ്രതികരിക്കുന്നവര്‍ അശ്ലീലവും അസഭ്യവും നിയമവിരുദ്ധവും അപകീര്‍ത്തികരവും സ്പര്‍ധ വളര്‍ത്തുന്നതുമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുക. വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങള്‍ പാടില്ല. ഇത്തരം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ സൈബര്‍ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷാര്‍ഹമാണ്. വായനക്കാരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ വായനക്കാരുടേതു മാത്രമാണ്, മാതൃഭൂമിയുടേതല്ല. ദയവായി മലയാളത്തിലോ ഇംഗ്ലീഷിലോ മാത്രം അഭിപ്രായം എഴുതുക. മംഗ്ലീഷ് ഒഴിവാക്കുക..
Most Commented