‘ഇന്നലെവരെ അഭയംതേടിയ ഇടം കത്തിപ്പോയി. ഇതിൽപ്പരമൊന്നും ഇനി സംഭവിക്കാനില്ല എന്നവനു തോന്നിയിരിക്കണം’

വയനാട്ടിൽ മുളച്ചൊരു കാവ്യസസ്യമാണ് മലയാളിക്ക് കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ. അതിശയകരമായി തളിർത്തും പൂവിട്ടും സർഗാത്മകതയുടെ തണലൊരുക്കിയ നിത്യഹരിതവൃക്ഷം. കവിയായും നോവലിസ്റ്റായും ഉപന്യാസകാരനായും സാംസ്‌കാരിക-സാഹിത്യവിമർശകനായും അദ്ദേഹം മലയാളത്തിന്റെ ധിഷണയ്ക്ക് ഉറവകളൊരുക്കുന്നു. ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളുടെ സമാഹാരമായ 'കോന്തല' എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ഓട ചീന്തി ചിന്തേരിട്ടുമെടഞ്ഞ ചെറിയ കൊട്ടകളിലും വെല്ലം പൊതിഞ്ഞുവരുന്ന കൈതോല നിവർത്തിയുണ്ടാക്കിയ പായകളിലും വരമ്പിന്റെ മിനുസത്തിലും അച്ഛന്റെ ഏകാന്തത കണ്ടതായി അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്. എഴുതുന്ന വരി ഒരല്പം വളഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ തന്റെ രക്തത്തിലിരുന്ന് വിമ്മിട്ടപ്പെടുന്നത് അറിയാറുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം അതോടുചേർത്ത് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പരിപൂർണതയിലേക്കുള്ള പിഴയ്ക്കാത്ത യാത്രകളിലൂടെ അദ്ദേഹം അക്ഷരങ്ങൾക്ക് മാന്ത്രികസിദ്ധി പകർന്നു. ഓർമ്മകളെ, അനശ്വരതയുടെ സ്പർശമുള്ള സൗന്ദര്യത്തെ, അതിന്റെ ആനന്ദാനുഭൂതികളെ വിളിപ്പുറത്ത് കൊണ്ടെത്തിച്ചുതരുന്ന ദൂതരായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേനത്തുമ്പിൽ അക്ഷരങ്ങൾ. കവിതകൾ, നോവലുകൾ, കഥകൾ, സൗന്ദര്യരൂപമായി ഓർമ്മകളെ ആറ്റിക്കുറുക്കിയ കുറിപ്പുകൾ, ബൗദ്ധികാനന്ദം സമ്മാനിക്കുന്ന ലേഖനങ്ങൾ... ആ കാവ്യഭാവുകത്വത്തെയും അതിന് ആഴത്തിൽ കെട്ടുറപ്പ് പകർന്ന ജീവിതത്തെയും അടുത്തറിയാനുള്ള ശ്രമമാണിത്.

ഇപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലം ആ പഴയ വയനാടാണോ?

Content Highlights: In-depth analysis of Kalpetta Narayanan's transition from an observer of nature to a literary voice., Insights into his memoir 'Konteala' and the philosophy of memory and loss., Reflections on his teaching methodology and the 'I-Thou' relationship with students., Exploration of how his childhood experiences and health struggles shaped his poetic vision., His current perspectives on the intersection of modern politics and creative freedom.