‘ജാനകി v/s സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് കേരള’യും സെൻസർ ബോർഡ് കുരുക്കിൽ; സിനിമയ്ക്ക് സെൻസറിങ് ആവശ്യമാണോ?

ഈയടുത്ത് സെൻസറിങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുള്ള സജീവചർച്ചകളുണ്ടായത് 'എംപുരാൻ' റിലീസായ സമയത്താണ്. സെൻസറിങ്ങിനെ അനുകൂലിച്ചും പ്രതികൂലിച്ചും നിരവധി സിനിമാ പ്രവർത്തകർ രംഗത്തുവന്നു. ഇപ്പോഴിതാ സുരേഷ് ഗോപി ചിത്രമായ 'ജാനകി v/s സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് കേരള' എന്ന സിനിമയ്ക്ക് പ്രദർശനാനുമതി നിഷേധിച്ചിരിക്കുകയാണ് സെൻസർ ബോർഡ്. ജാനകി എന്ന പേര് കഥാപാത്രത്തിന് ഉപയോഗിച്ചതിനെ തുടർന്നാണ് വിലക്ക്. സിനിമപോലെ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു കലാപ്രവർത്തനത്തിന് സെൻസറിങ് ആവശ്യമാണോ, ഏതുതരത്തിലാണ് ഭരണകൂടങ്ങൾ സിനിമകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ സെൻസർ ബോർഡിനെ കരുവാക്കുന്നത് എന്നെല്ലാം പരിശോധിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

ഇന്ത്യയിൽ തിയേറ്ററിൽ പ്രദർശനത്തിനെത്തുന്ന എല്ലാ സിനിമകളും അതിനുമുൻപ് സിബിഎഫ്സിയെ കാണിച്ച് അനുമതി വാങ്ങണം. ഇന്ത്യയിലെ സെൻസർ ബോർഡിന്റെ ചരിത്രവും അതിലെ നിയമങ്ങളും എല്ലാം അറിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ അതിനപ്പുറമുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് നമുക്ക് വഴിതുറക്കാനാകൂ.
സെൻസർ ബോർഡിന്റെ പിറവി
1909-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരാണ് ലോകത്ത് ആദ്യമായി സിനിമാ നിയമം കൊണ്ടുവരുന്നത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലാണ് ലോകത്ത് സിനിമ ജനപ്രിയമായി പടർന്നത്. പലയിടങ്ങളിലും സിനിമാ പൊതുപ്രദർശനത്തിനിടെ ഉണ്ടായ പ്രശ്‌നങ്ങളാണ് ഇത്തരമൊരു നിയമം കൊണ്ടുവരാൻ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. പൊതുപ്രദർശനത്തിന് ലൈസൻസ് ലഭ്യമാക്കുകയായിരുന്നു 1909-ലെ ആദ്യനിയമത്തിലൂടെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ ചെയ്തത്. എന്നാൽ, ഈ നിയമത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി പ്രാദേശികഭരണകൂടങ്ങൾ തങ്ങളെ വിമർശിക്കുന്ന സിനിമകൾക്ക് ആ കാലത്തുതന്നെ ലൈസൻസ് നിഷേധിച്ചിരുന്നു.
1912-ലാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ബോർഡ് ഓഫ് ഫിലിം സെൻസർ രൂപംകൊള്ളുന്നത്. ഈ കാലം ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു. 1913-ൽ ആദ്യ ഇന്ത്യൻ സിനിമയായ 'രാജാ ഹരിശ്ചന്ദ്ര' പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനുപിന്നാലെ ഇന്ത്യയിലും സിനിമ ജനപ്രിയമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. 1917-ൽ ഇംപീരിയൽ ലെജിസ്ലേറ്റീവ് കൗൺസിലിൽ ഇതേക്കുറിച്ച് ഒരു ബിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ സിനിമാപ്രദർശനം വർധിക്കുകയാണെന്നും ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പുവരുത്താനും പ്രശ്‌നങ്ങളുണ്ടാകാതിരിക്കാനും നിയമനിർമാണം ആവശ്യമാണെന്നുമാണ് ഈ ബില്ലിൽ പറഞ്ഞത്. ഇതിനുപിന്നാലെ നിയമനിർമാണത്തിന് തീരുമാനമാവുകയും 1918-ൽ ഇന്ത്യൻ സിനിമാട്ടോഗ്രാഫ് ആക്ട് നിലവിൽവരുകയും ചെയ്തു.
ഇന്ത്യയിൽ ഫിലിം സെൻസർഷിപ്പിന് തുടക്കമിടുന്നത് ഈ നിയമത്തോടെയാണ്. ജില്ലാ കളക്ടർമാർക്കായിരുന്നു പ്രദർശനാനുമതിക്ക് ലൈസൻസ് നൽകാനുള്ള അധികാരം. സിനിമകൾക്ക് സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകാനായി പ്രത്യേക ഇൻസ്‌പെക്ടർമാരെയും സർക്കാർ നിയോഗിച്ചിരുന്നു. പിന്നീട് 1920-ൽ ബോംബെ, മദ്രാസ്, കൽക്കട്ട, റങ്കൂൺ എന്നിവിടങ്ങളിൽ സെൻസർ ബോർഡ് ഓഫീസുകൾ തുടങ്ങി.
കൃത്യമായ നിയമാവലി ഉണ്ടാക്കുകയും സജീവമായ രീതിയിൽ ഇന്ത്യയിൽ ഫിലിം സെൻസറിങ് ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നാലെ ലാഹോറിൽ കൂടി സെൻസർ ബോർഡ് ഓഫീസ് തുറന്നു. ഇതിൽ ഓരോ പ്രദേശത്തും സിനിമ പ്രദർശിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ അതത് പ്രദേശത്തെ ഓഫീസിൽനിന്ന് പ്രദർശനാനുമതി വേണമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിനെതിരേയും സർക്കാരിനെതിരേയും വിമർശനങ്ങൾ പാടില്ല, അനാവശ്യമായി സ്ത്രീശരീരപ്രദർശനം പാടില്ല എന്നിവയായിരുന്നു ഈ നിയമത്തിലെ പ്രധാന നിബന്ധനകൾ. സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് പിന്തുണ നൽകുന്ന സിനിമകൾ തടയുകയെന്നതായിരുന്നു സെൻസർ ബോർഡിന്റെ ഈ കാലത്തെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
ഇതിന്റെ ഭാഗമായി, 1921-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ നിശ്ശബ്ദചിത്രമായ 'ഭക്ത വിദുർ' എന്ന ചിത്രം നിരോധിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യയിൽ ആദ്യമായി നിരോധനത്തിന് വിധേയമായ സിനിമ എന്ന ഖ്യാതി ഈ ചലച്ചിത്രത്തിന് ലഭിച്ചു. ഇതിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രം ഗാന്ധിത്തൊപ്പിയും ഖാദിവസ്ത്രവും ധരിച്ചതും വർത്തമാനകാല ഇന്ത്യയിലെ പല രാഷ്ട്രീയസംഭവങ്ങളും പരാമർശിച്ചതുമാണ് നിരോധനത്തിനുള്ള കാരണമായിമാറിയത്. 1939-ൽ തമിഴ് ചിത്രം 'ത്യാഗഭൂമി' നിരോധിച്ചതും ഗാന്ധിയെ മഹത്ത്വവത്കരിക്കുന്നു എന്ന കാരണം പറഞ്ഞാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ പ്രധാനമായും അവരെ എതിർക്കുന്നതോ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെ ഏതെങ്കിലുംവിധത്തിൽ പിന്തുണയ്ക്കുന്നതോ ആയ സിനിമകളുടെ പ്രദർശനം നിരോധിക്കാനാണ് സെൻസർ ബോർഡിനെ പ്രധാനമായും ഉപയോഗിച്ചത്.
1927-28 കാലഘട്ടത്തിൽ സിനിമാ സെൻസറിങ്, സിനിമാ പ്രദർശനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിക്കാനായി ഇന്ത്യൻ സിനിമാട്ടോഗ്രാഫ് കമ്മിറ്റിക്ക് (ഐസിസി) സർക്കാർ രൂപംനൽകിയിരുന്നു. മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതി ജഡ്ജിയായ ടി. രംഗാചാരിയാർ അധ്യക്ഷനായ ഈ സമിതി ഇന്ത്യൻ സിനിമാരംഗത്തുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളെയും തിയേറ്ററുകളുടെ വർധനയെയുമെല്ലാം കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പഠിക്കുകയും റിപ്പോർട്ട് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. 1921-ൽ ഇന്ത്യയിലാകെ 148 മൂവി ഹാളുകളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നതെന്നും 1927-ലേക്കെത്തിയപ്പോൾ അത് 300-ലധികമായി വർധിച്ചെന്നും ഈ റിപ്പോർട്ടിൽ പറയുന്നുണ്ട്.
1921-ൽ ഇന്ത്യയിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച സിനിമകളിൽ 80 ശതമാനം ഹോളിവുഡ് സിനിമകളായിരുന്നു; എന്നാൽ, 1927-ലേക്കെത്തിയപ്പോൾ ഇന്ത്യൻ സിനിമകൾ ഭൂരിപക്ഷത്തിലേക്കുയർന്നു എന്നും റിപ്പോർട്ടിൽ പരാമർശമുണ്ട്. സെൻട്രൽ സെൻസർ ബോർഡിന് രൂപം നൽകുക, അപ്പീൽ കമ്മിറ്റി സ്ഥാപിക്കുക, സിനിമകളെ യു, എ എന്നീ രണ്ടു കാറ്റഗറികളിലാക്കി സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ നൽകുക തുടങ്ങിയ നിർദേശങ്ങൾ ഈ റിപ്പോർട്ടിലാണ് ആദ്യമായി വന്നത്. എന്നാൽ, ഈ റിപ്പോർട്ട് അന്ന് സർക്കാർ പരിഗണിച്ചില്ല.
വർഷം കഴിയുംതോറും ഇന്ത്യയിൽ നിർമിക്കപ്പെടുന്ന സിനിമകളുടെ എണ്ണം ക്രമാതീതമായി വർധിച്ചു. 1943-ൽ ബോംബെ സെൻസർ ബോർഡിനു മുന്നിൽ 1774 സിനിമകളാണ് സെൻസറിങ്ങിനെത്തിയത്. ഇതിൽ 25 സിനിമകളിലെ ചില രംഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ നിർദേശിച്ചു. എന്നാൽ, ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രയായി തൊട്ടടുത്ത വർഷം, 1948 ആയപ്പോഴേക്കും, നിർമിക്കപ്പെടുന്ന സിനിമകളുടെ എണ്ണം ഇരട്ടിയായി വർധിച്ചു. 3099 സിനിമകളാണ് ബോംബെ സെൻസർ ബോർഡിന് മുന്നിൽ മാത്രം ആ വർഷം എത്തിയത്. 464 സിനിമകൾക്ക് ബോർഡ് ആ വർഷം കട്ട് പറഞ്ഞു. സെൻസറിങ് ഓരോ വർഷം കഴിയുമ്പോഴും കൂടുതൽ കർശനമായി നടപ്പിലാക്കാൻ തുടങ്ങി എന്നാണ് ഈ കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
നിയമങ്ങൾ മാറുന്നു...

Content Highlights: the history of film censorship in India, its controversies and the ongoing debate about its necessity in a democracy